I RIMM DE MILÀN

CULTURA E SOCIETÀ

LA MIA CARA VISINA

Mi gh'ho óna gràn fortùnna de vègh àrent a mi

'na gràn bràva visina, l'è nò de tùtt' i dì!

L'è óna bèlla scióretta de vottànt'ànn passàa,

l'è vispa , sémpr'alegra, sémpr'in attivitàà.

L'è nò óna milanésa,

la riva de lontàn,

le s'è trovàda bén

in dél nòster gràn Milàn.

La fà di pizz fantàstich, la sà bén cusinà,

l'è óna dònna perfètta, óna dònna de imità.

Quànd mi gh'hoo ón dispiasè, opùr ón magón gròss,

ghe soni el campanin, d'ón bòtt, me passa el gòss.

I sò paròll vann giò comè óna medesinna,

te frontet la giornàda in tùtt'ón àlter clima.

In sémper paròll bónn, pièn d'umanitàa,

cón la sóa gràn féd fà i mòrt resuscità.

Voeuri cuntav de quànd ón dì l'ho vista mi

che le l'andava a spósa, sarà stàa in vèrs mèzdi:

ón vestidin romàntich, in sù i oeùcc óna velètta,

dùu gir de pèrli biànch, al bràsc óna borsètta.

E resti lì de stùcch, la me pàr minga véra,

se mi fussi ón pittór la mètti in sù 'na téla.

Me vén óna commoziòn, vén voeuja de basàla,

ma l'è inscì delicada che me pàr de sciùpàla

Me sénti trascinà da ón fiùmm de sentimént

e resti lì, incantada, pù bóna de fà niént.

Pér mi l'è la mia nònna , quèlla che la gh'è pù,

l'è andada ón pòo tròpp prèst lassù in dél bón Gesù...

Elisa Prada

Fotografia Giovanna D'Adduzio